அகத்தின் அழகு - சிறுகதை றொசில்டா.அன்ரன்
இயல், கயல் இருவரும் இரட்டையர்கள். பார்க்க ஒருவரைப் போல் ஒருவர் இல்லை, ஆனால் மனதளவில் ஒன்றானவர்கள். இயற்கையாகவே, வெளித்தோற்றத்தின் மீதான மக்களின் பார்வை வேறுபட்டுதான் இருந்தது.
இயல், தாயைப்போல் பால்நிற மேனியும், தீட்டப்படாத ஓவியம் போன்ற முகமும் கொண்டவள். கண்டோர் வியக்கும் பேரழகி. அதேநேரம், கயல் தந்தையைப் போல சற்றுக் கருமையான நிறம், ஆனால் அந்த நிறம் அவளுக்கு மேலும் வசீகரத்தைக் கொடுத்தது. ஆனாலும், மக்களின் பார்வையில் இயல் மட்டுமே அழகி, கயல் சுமாரானவள்.
இருவரும் ஒன்றாகப் பள்ளிக்குச் சென்றனர், ஒன்றாகவே வீடு திரும்பினர். ஆனால் அங்கேதான் அந்தப் பாகுபாடு அவர்களைத் துரத்தியது. "இயல் எவ்வளவு அழகு! அவள் எதிர்காலம் பிரகாசமாக இருக்கும்," என்று ஒருவரும், "கயல் பரவாயில்லை, இயல் அளவுக்கு இல்லை," என்று இன்னொருவரும் கூறுவதைக் கேட்டு இருவரும் பலமுறை வருந்தியிருக்கிறார்கள்.
ஒரு நாள், பள்ளி ஆண்டு விழாவுக்கான நாடக ஒத்திகை நடந்தது. நாடகத்தில் முக்கிய கதாபாத்திரமான ராணி வேடத்திற்கு பலரும் போட்டி போட்டனர். ஆசிரியர்கள் இயலைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். ஒத்திகையின் போது, இயல் ஒரு காட்சியில் தவறி விழுந்தாள். காலில் பலத்த அடி
. "சிறிது காலம் அவளால் நடிக்க முடியாது" என்று மருத்துவர் கூறினார்.
அனைவருக்கும் ஏமாற்றம். அப்போது, கயல் மெதுவாக முன்னே வந்து, "நான் நடிக்கிறேன்," என்றாள். சில ஆசிரியர்கள் தயங்கினர், "கயல், ராணி வேடத்திற்கு அவ்வளவு பொருத்தமாக இருக்க மாட்டாள்," என்று முணுமுணுத்தனர். ஆனால் நாடகம் தள்ளிப்போகாமல் இருக்க வேறு வழியின்றி ஒப்புக்கொண்டனர்.
நாடகம் அரங்கேறியது. மேடையில் கயல் தோன்றியபோது, அனைவரும் அவளைப் பார்த்து சலசலத்தனர். ஆனால், அவள் பேசத் தொடங்கியதும் அந்தச் சலசலப்பு அடங்கியது. கயலின் கம்பீரமான குரல், உணர்வுபூர்வமான நடிப்பு, பார்வையாளர்களை மெய்சிலிர்க்க வைத்தது. அவளது நிறம் அவளது நடிப்பிற்கு மேலும் வலுசேர்த்தது. கருமை நிற ராணியின் கதை அனைவரையும் ஈர்த்தது. நாடகம் முடிந்ததும், ஒட்டுமொத்த அரங்கமும் எழுந்து நின்று கைதட்டியது.
அன்றிரவு, இயல், கயலின் கைகளைப் பிடித்து, "நான் உன்னைவிட அழகானவள் என்று எல்லோரும் சொன்னபோது நான் அதை நம்பினேன், ஆனால் உண்மையில் நீதான் நட்சத்திரம். இருட்டில் இருந்து வெளிவந்த நட்சத்திரம்," என்றாள். கயல் சிரித்தாள், "நீ இல்லையென்றால் என் திறமை வெளியே தெரிந்திருக்காது," என்றாள்.
அந்த நாள், இருவருக்கும் ஒரு புதிய உண்மையை உணர்த்தியது. அழகு என்பது புறத்தோற்றத்தில் இல்லை, அகத்தின் ஆழத்தில் இருக்கிறது. இயல் தன் அழகை உலகிற்கு காட்டியபோது, கயல் தன் திறமையை உலகுக்குக் காட்டினாள். அன்று முதல், அவர்களைப் பார்த்தவர்கள், "அழகு என்றால் இயல், திறமை என்றால் கயல்" என்று சொல்லவில்லை. மாறாக, "இருவருமே அழகு, ஏனென்றால் இருவரும் இயலும் கயலும்," என்று பேசத்தொடங்கினர்.
கயலின் நாடக வெற்றி, வெறும் கைதட்டல்களோடு நின்று விடவில்லை. அது அவளுக்குள் புதைந்திருந்த பல திறமைகளை வெளிக்கொணர்ந்தது. அடுத்த ஆண்டு பள்ளிப் பேச்சுப் போட்டியில் கலந்துகொள்ள கயல் முடிவெடுத்தாள். "நிறத்தின் அழகு" என்ற தலைப்பில் அவள் பேசிய பேச்சு, அனைவரையும் சிந்திக்க வைத்தது. "ஒரு வானவில்லின் அழகு அதன் பல வண்ணங்களில் இருக்கிறது, ஒரே நிறத்தில் அல்ல. அதுபோல, மனிதர்களின் அழகு பல நிறங்களில் உள்ளது," என்று அவள் பேசியபோது, அவளது குரலில் இருந்த தன்னம்பிக்கை புதிய பிரகாசத்தைக் கொடுத்தது.
அன்றிலிருந்து, கயலை "சுமாரானவள்" என்று சொன்னவர்கள், அவளைத் "தன்னம்பிக்கையின் அடையாளம்" என்று அழைக்கத் தொடங்கினர். இயல், எப்போதும் போல் அழகிதான். ஆனால், அவளது அழகு கயலின் திறமையோடு இணைந்தபோது, அவர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருந்தனர்.
கல்லூரி வாழ்க்கை தொடங்கிய போது, இயலுக்கு நிறைய நண்பர்கள் கிடைத்தனர். பலர் அவளது அழகிற்காக அவளோடு பேச வந்தனர். ஆனால், கயல் சுயமாகவே பல நண்பர்களைப் பெற்றாள். அவளது நகைச்சுவை உணர்வு, அவளது எளிமையான குணம், அவளது நேர்மையான பேச்சு என அனைத்தும் அவளுக்கு நட்பு வட்டாரத்தைக் கொடுத்தன. இயலுக்கு ஒரு பிரச்சனை என்றால், அவள் உடனடியாக கயலிடம் ஓடி வந்தாள். "நீ என் அழகை மட்டும் பார்த்துப் பழகாதவர்களிடம் உண்மையான உறவு எப்படி வைத்துக்கொள்வது என்று கற்றுக்கொடுக்கிறாய்," என்று இயல் சொல்வாள்.
இருவரும் கல்லூரி வாழ்வை முடித்துக் கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் வெளியேறினர்.
சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு........
இயல், ஒரு பிரபலமான விளம்பர நிறுவனத்தில் மாடலாகப் பணிபுரிந்தாள். கயல், அதே நிறுவனத்தில் ஒரு படைப்பாற்றல் இயக்குநராக (Creative Director) வேலை பார்த்தாள். பல நேரங்களில், இயல் நடிக்கும் விளம்பரங்களுக்கு கயல் தான் வசனமும் கதையும் எழுதினாள். ஒருநாள், இயல் ஒரு விளம்பரப் படப்பிடிப்பில் இருந்தாள். அந்தக் கதை, ஒரு கருமை நிறப் பெண் தன் திறமையால் வெற்றிபெறுவதைப் பற்றியது. அந்த விளம்பரத்தின் கதாநாயகியாக கயல் நடித்தாள். இயல் அந்தப் படப்பிடிப்பைப் பெருமையோடு பார்த்தாள்.
பத்திரிக்கையாளர் ஒருவர் கயலிடம், "உங்களது நிறத்தைப் பற்றிப் பலரும் பேசினார்கள். அது உங்களை எப்படிப் பாதித்தது?" என்று கேட்டார்.
கயல் அமைதியாகச் சிரித்துக் கொண்டே, "நிறம் என்பது என் அடையாளம், என் பலவீனம் அல்ல. என் நிறம் எனக்குள் இருந்த திறமையையும் தன்னம்பிக்கையையும் பிரகாசிக்கச் செய்தது. இருட்டில் இருக்கும் ஒரு மாணிக்கம்தான் அதன் உண்மையான ஒளியைக் காட்டும்," என்றாள்.
அருகில் இருந்த இயல், கயலின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டாள். உலகிற்கு இயல் வெளித்தோற்றத்தால் அழகி, ஆனால் கயல் தன் உள்ளத்தின் ஆற்றலால் பேரழகி. இயல் ஒரு புற அழகு, கயல் ஒரு அக அழகு. இந்த இரண்டு அழகுகளும் இணைந்து வாழ்ந்ததால், அவர்கள் வாழ்க்கை ஒரு முழுமையான காவியமாக மாறியது.
இயல் சிரித்துக்கொண்டே "கயல், உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? நாம் சின்ன வயதில் இருக்கும்போது, எல்லோரும் என்னைப் பார்த்து 'அழகி' என்றும், உன்னைப் பார்த்து 'சுமாரானவள்' என்றும் சொன்னார்கள். அது எனக்குப் பெருமையாகவும், உனக்கு வருத்தமாகவும் இருந்ததை நான் பார்த்திருக்கிறேன்."
கயல் புன்னகைத்தபடி "ஆமாம் இயல். எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது. அப்போதெல்லாம், உனது அழகு என் திறமையை மறைப்பதாக நான் நினைத்தேன். என் நிறம் ஒரு குறையாக எனக்குத் தோன்றியது."
ஆனால் இப்போது பார், அந்த நிறம்தான் உன் பலமாக மாறிவிட்டது. நீ எழுதிய 'கருப்புப் பட்டாம் பூச்சி' விளம்பரம் எவ்வளவு பிரபலம் ஆனது என்று தெரியுமா? மக்கள் அந்த விளம்பரத்தைப் பார்த்து, 'நிறம் என்பது அழகு அல்ல, தன்னம்பிக்கைதான் உண்மையான அழகு' என்று பேசுகிறார்கள். அது உன் வார்த்தைகள் தானே?" என்றாள் இயல்
"ஆமாம். நீ அழகி என்பதால் உனக்கு வாய்ப்புகள் கிடைத்தன. ஆனால் நான் என் திறமையால் வாய்ப்புகளை உருவாக்கிக்கொண்டேன். நாம் இருவரும் வேறுபட்டவர்கள், ஆனால் அதுதான் நம் பலம். நீ எனது நிறத்தின் குறையைப் பற்றி வருந்தியபோது, நான் உனது நிறத்தைக்கொண்டே உனக்கான கதைகளை எழுதத் தொடங்கினேன்."
என்றாள் கயல்
"நீ இல்லாமல் நான் இல்லை, கயல். உனது சிந்தனைகள், உனது வார்த்தைகள், என் அழகை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றியது. வெறும் அழகான முகம் மட்டும் போதாது என்று நீ எனக்கு உணர்த்தினாய்."என்று இயல் கூறியதும் கயல் கண் கலங்கினாள்.
"அதேபோல, நீ இல்லையென்றால் நானும் இல்லை, இயல். உன் அழகுதான் எனக்குள் இருக்கும் படைப்பாற்றலை வெளிக்கொணர்ந்தது. நாம் இருவரும் ஒரு நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள். ஒரு பக்கம் அழகு, இன்னொரு பக்கம் திறமை." என்றாள் கயல்.
இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் புன்னகைத்துக்கொண்டனர். அன்று அவர்கள் இருவரும், தங்களுக்குள் இருந்த வேறுபாடுகளைப் புரிந்துகொண்டனர். இந்த வேறுபாடுகளே அவர்களை முழுமையாக்கியது. இயல் ஒரு புற அழகு, கயல் ஒரு அக அழகு. இயலின் நட்சத்திரம் பிரகாசமாக இருந்தது, ஆனால் கயலின் ஒளிதான் அதன் பிரகாசத்திற்கான சக்தியைக் கொடுத்தது.
அவர்களின் உரையாடலுக்குப் பிறகு, இயல் தனது சமூக வலைத்தளத்தில் ஒரு பதிவை வெளியிட்டாள். அதில், "நான் உலகிற்குக் காட்டும் அழகு எனது புறத்தோற்றம். ஆனால், எனக்குள் இருக்கும் அழகு, எனது சகோதரி கயலின் திறமையால் ஒளிர்கிறது. அவள் இல்லாமல் என் நட்சத்திரம் இல்லை," என்று குறிப்பிட்டிருந்தாள். அந்தப் பதிவு, லட்சக்கணக்கானோரால் பகிரப்பட்டது.
கயல் இயலின் பதிவைப் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே, "நீ இன்னும் அதே மாதிரிதானே இருக்கிறாய், இயல். எல்லாவற்றையும் என் மேல் போட்டுவிடுகிறாய்," என்றாள்.
"நான் உண்மையைச் சொல்கிறேன், கயல்," என்ற இயல், "நீதான் என் வழிகாட்டி. என் வாழ்க்கையின் அர்த்தம்."
அவர்கள் இருவரும் சிரித்துக்கொண்டனர். அவர்களது வாழ்க்கை ஒரு நட்சத்திரம் போல ஒளிர்ந்தது, அதில் கயல் இருட்டின் பிரகாசமாக இருந்தாள்.




